Missie en Visie

Wereldse Wijk wil door middel van kunst en recreatie mensen van verschillende achtergronden met elkaar in contact brengen. Muziek, cultuur en kunst is een universele taal waarmee iedereen, ongeacht welke achtergrond, met elkaar kan communiceren en met elkaar plezier kan maken. Het doel hiervan is cohesie en bestrijding van isolement en uitsluiting. Door de interactiviteiten tussen de verschillende groepen bewoners kunnen ze zich openen voor anderen culturen.

Oprichting

Een zestigtal buurtbewoners waren bij de feestelijke oprichtingsbijeenkomst van St. Wereldse Wijk op 22 maart 2009 om te steunen en samenwerking aan te bieden. Wereldse Wijk is voor meer activiteiten ten behoeve van integratie en in de buurt samen leven van mensen van verschillende achtergronden en bevolkingsgroepen en ten behoeve van contact tussen hen. Dit willen we doen in samenwerking met al bestaande initiatieven in de buurt.

We hebben een positieve benadering. In West wonen mensen van verschillende landen en culturen. Er is veel kennis onder deze mensen en dat is positief voor de buurt. Hoe kunnen we samen iets creëren om (nog meer) een brug te slaan tussen verschillende groepen en met name ook tussen zogenaamde ‘allochtonen’ en ‘autochtonen’. West is hier zeer geschikt voor, omdat het een gemengde buurt is met zowel ‘allochtonen’ als ‘autochtonen’

Stigmatisering

In het nieuws en in de media horen we regelmatig negatieve aspecten, over problemen. Incidenten worden vaak opgeblazen en overdreven. Op dit moment staan zogenaamde Marokkaanse jongeren volop in de aandacht. Overlast van een kleine groep groeit dan uit tot een allesomvattend probleem met iedereen die men maar als ‘allochtoon’ ziet. Ook ouders en grootouders worden dan scheef aangekeken. Het zou aan de opvoeding of aan de cultuur liggen. Bovendien worden Antilliaanse, Turkse, Molukse, Caribische, Uruguayse en andere jongeren vaak ook aangezien voor Marokkaans.

Overlast van jongeren is echter een algemeen probleem en van alle tijden, ook toen hier nog geen Marokkaanse migranten waren. Zoals dorpsbewoners weten, bestaat dit ook in bijvoorbeeld een West-Fries dorp, ruiten van de school worden ingegooid, stille straatjes onveilig gemaakt en dan betreft het alleen West-Friese hangjongeren. Onlangs bleek ook uit onderzoek dat jongens die homo’s aanvallen, maar voor 14% uit zogenaamde ‘moslimjongeren’ bestaan, de rest zijn ‘autochtone’ jongens. Het blijkt telkens te gaan om jongeren in de puberteit zonder partner, die op de maatschappelijke ladder helemaal onderaan staan, zonder echt toekomstperspectief. De beeldvorming in de media veronachtzaamt de wetenschap dat overlast van jongens geen Marokkaans probleem is.

Ouderen hebben hier hard gewerkt.

Laten we bovendien niet vergeten dat vanaf de zeventiger jaren de eerste generatie als gastarbeiders hierheen is gehaald omdat hier te weinig arbeidskracht was voor werk in nu verdwenen sectoren zoals de textiel, mijnbouw en metaal. Ze onderhielden van hun hard verdiende loon, hun gezinnen en ouders in hun herkomstlanden. Zij en hun nakomelingen verdienen meer respect.

Vrouwen dubbel achtergesteld

Andere groepen zoals ‘allochtone’ vrouwen komen vaak met weer andere specifieke vooroordelen en achterstelling in aanraking. Bijvoorbeeld dat ze per definitie onderdrukt zouden worden door hun mannen (alsof dit bij ‘autochtone’ vrouwen niet zou voorkomen). Er wordt gedacht dat ze dom zouden zijn, dat ze geen kinderen zouden kunnen opvoeden. Uit onderzoek blijkt echter geen verschil tussen opvoeding in ‘allochtone’ en ‘autochtone’ gezinnen. Er zijn wel verschillen, maar die lopen door alle groepen heen, en die zijn afhankelijk van bijvoorbeeld opleidingsniveau. Tegenwoordig is ook het gemiddeld aantal kinderen in Marokkaanse en Turkse gezinnen afgenomen tot hetzelfde als in Nederlandse gezinnen, wat meteen het toezichtprobleem oplost.

Gemengde relaties

Er ontstaan steeds meer gemengde relaties, bijvoorbeeld tussen iemand van Marokkaanse en iemand van Nederlandse of Surinaamse origine. Zij krijgen ook kinderen. Die kinderen groeien op en krijgen ook weer relaties en kinderen. Al deze mensen, hoewel in Nederland geboren en getogen, worden allemaal ‘allochtoon’ genoemd. Ten onrechte, want ‘allochtoon’ betekent: dat je van elders afkomstig bent.

Allemaal Nederlanders

Stigmatisering van bevolkingsgroepen is een groot obstakel voor mensen om zich hier thuis te voelen. Door mensen te stigmatiseren worden ze buitengesloten, worden ze niet gezien als lid van deze samenleving. Ze worden ‘Marokkaan’ of ‘allochtoon’ genoemd, terwijl ze al decennia en soms al generaties lang hier wonen, op straat lopen, boodschappen doen. De zogenaamde Marokkaanse jongeren zijn jongeren zoals alle anderen. Ze gaan hier naar school, gaan werken of zijn werkloos, hebben wel of geen inkomen, zijn succesvol of niet. Door te doen alsof mensen ergens anders vandaan komen, niet van hier zijn, wordt gezegd dat ze er niet bij horen. Termen als ‘Marokkaan’ en ‘allochtoon’ zijn dus eigenlijk fout, ook al zijn hun beide ouders in Marokko geboren. Ze zijn in feite Nederlanders.

Allang geïntegreerd

Vaak wordt met de term ‘integratie’ vanuit gegaan dat de verantwoordelijkheid voor het oplossen van problemen bij nieuwe Amsterdammers en hun kinderen zelf zou liggen. Dat zij zouden moeten veranderen, terwijl de meeste mensen ondertussen allang in grote mate geïntegreerd zijn. Als wij het hebben over ‘integratie’ van ‘allochtonen’ dan is de prioriteit: vechten tegen buitensluiting, tegen ongelijke kansen. Laten zien dat mensen ondertussen wel geïntegreerd zijn. Waar dit mislukt, is het nodig te onderkennen dat dit gevolg is van uitsluiting of vergaande individualisering in de samenleving. Nu is het tijd meer samen te doen voor de buurt voor onze kinderen, mannen, vrouwen en ouderen en ongeacht seksuele voorkeur of achtergrond, met wel of geen beperking.

Reacties

De houding van jongeren zelf tegenover de stigmatisering is uiteenlopend:

  1. Sommigen provoceren, vertonen wangedrag dat overeenkomt met het beeld dat er toch al van hen bestaat; ze verzetten zich tegen deze situatie.
  2. Sommigen trekken zich terug rond de eigen gemeenschap, want er is niets anders. Sommigen raken in een identiteitscrisis.
  3. Sommigen zijn echter wel degelijk zeer succesvol, kunnen zelfs topsporter, ondernemer, minister zijn.
  4. De meesten doen hun best hun plek in hun land (Nederland) te vinden.

Wereldse wijk is hier een antwoord op.

Visie

Cultuur als visie is ons vertrekpunt. We benaderen het begrip cultuur anders dan in het huidige maatschappelijk debat meestal gangbaar is, waarbij cultuur als statisch wordt opgevat en teveel ten onrechte aan cultuur wordt opgehangen. Natuurlijk maakt cultuur wel uit, maar deze is aldoor in verandering, mede afhankelijk van veranderende omstandigheden. We kunnen ook zelf actief bijdragen aan veranderingen. Wat niet betekent dat we de cultuur willen vernederlandsen. Ook onder ‘autochtone’ Nederlanders bestaan verschillende culturen, bijvoorbeeld tussen regio’s, generaties, religies, sociale klassen, verschillende seksuele voorkeuren en verschillende levensstijlen. Overigens onder bijv. ‘Marokkanen’ bestaan evengoed al deze verschillen. We zijn er voorstander van dat verschillende culturen van Surinamers en Marokkanen enz. mixen en willen hier zelf aan bijdragen (met als inspiratie bron Pierre Bourdieu).

Onze activiteiten dragen bij aan ‘integratie’, die al grotendeels plaatsvindt, voor zover buurtbewoners daar behoefte aan hebben. Er is solidariteit nodig met buurtbewoners die dreigen tussen wal en schip te raken door identiteitsproblemen of isolement. Er is een ontmoetingsplek nodig, een uitlaatklep, een plek die geborgenheid biedt waar iedereen zich welkom voelt. Wij willen een laagdrempelige neutrale publieke plek maken, open voor iedereen ongeacht religie, seksuele voorkeur enz, waar uiteenlopende activiteiten plaats vinden. Een plek die buurtbewoners uit de privé-sfeer haalt en bijeen brengt. Een plek waar duizend bloemen kunnen bloeien. Waar je jezelf kunt zijn. Vooral willen we buurtbewoners bereiken wier behoeften (nog) niet vervuld worden bij bestaande organisaties in onze buurt.

Een niet-commercieel multicultureel activiteitencentrum, die buurtbewoners met elkaar in contact brengt en gelegenheid geeft met elkaar in harmonie in de buurt te leven. Op deze manier kunnen buurtbewoners de cultuur van anderen leren kennen en worden ook nieuwe cultuurvormen gemaakt. Cultuur is van iedereen en wordt gemaakt door iedereen.

Doelgroep

De activiteiten zijn bedoeld voor alle buurtbewoners van West. Ze zijn niet speciaal gericht op alleen ‘allochtonen’ of ‘Marokkanen’ of wie dan ook, maar zijn open voor iedereen. Bepaalde activiteiten kunnen geschikt zijn voor specifieke groepen, zoals

  • Jongeren, jongens en/of meiden.
  • Vrouwen
  • Ouderen, arbeidsongeschikten
  • Ouders en docenten
  • Werklozen en bijstandsgerechtigden
  • Mensen met diverse seksuele voorkeuren.

Organisatie en activiteiten

We hebben een organisatie opgericht, onder de naam Wereldse Wijk, aangesloten bij het SBOW. De initiatiefnemers zijn van Marokkaanse afkomst, maar willen samenwerken met buurtbewoners van allerlei achtergronden. We werken voor onze activiteiten samen met diverse organisaties. Voor financiering vragen we ondermeer subsidie aan bij Stadsdeel West voor diverse projecten.